Autyzm bez lęku. Strategie redukowania stresu i lęku w życiu dzieci, młodzieży i dorosłych osób z ASD.

Każdy z nas czasami się czegoś boi. Czasem jest to strach przed szczególnie niemiłym kolegą w szkole, który ciągle nas zaczepia i próbuje wciągnąć w bójkę lub przed apodyktycznym szefem w pracy, który wyśmiewa nas przy współpracownikach. Niektórzy nie są w stanie wejść kilka szczebli po drabinie, bo paraliżuje ich lęk wysokości (tak, wcale niekoniecznie musi to być bardzo wysoko), inni nie jeżdżą windą, bo jest zbyt mała i jazda nią może wywołać atak paniki. Cień za drzewem, niespodziewany głośny dźwięk, konieczność publicznego zabrania głosu itd. Powodów, dla których odczuwamy lęk jest mnóstwo. A ulga, gdy mija jest ogromna.

 

„Lęk obezwładnia mnie i ogarnia bez reszty, kiedy ktoś dostarcza mi trosk, nie wywiązuje się z obietnicy lub okłamuje mnie” (kobieta z autyzmem, za: Hendricks S.: Kobiety i dziewczyny ze spektrum autyzmu)

„Zaczynałam mieć lęk przed wyjściem z domu w miejsca publiczne. Próbowałam chodzić do pobliskich sklepów. Miałam dreszcze i czułam jak uginają się pode mną nogi…. Trzęsłam się cała i czułam jakbym za chwilę miałam zemdleć. Patrzyłam, przerażona, na najbliższe otoczenie, próbując zrozumieć, gdzie, i dlaczego tu jestem” (Williams D.: Nikt nigdzie)

„…czy zdarzały wam się dni, kiedy myśl o tym, że musicie wstać i pójść do szkoły, przyprawiała was o mdłości, gdy lęk ten tak bardzo się nasilał, że nawet sama myśl o tym wszystkim wywoływała panikę.” (Jackson L.: Seks prochy i zespół Aspergera)

To tylko kilka przykładowych wypowiedzi osób z autyzmem. Neurotypowy świat ze swoimi niezrozumiałymi i nielogicznymi zasadami, swoją nieprzewidywalnością jest dla osób z ASD, bez względu na ich wiek, przyczyną ciągłego stresu i bardzo często przewlekłego lęku. Potrafi sprawić, że życie staje się wyzwaniem, któremu bardzo trudno podołać. 

Lęk może prowadzić do wycofywania się, odmowy podjęcia zadania, krzyku, płaczu, ataku paniki, agresji lub autoagresji… Odczuwany stale może być przyczyna poważnych problemów psychicznych takich jak depresja, nerwica natręctw, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne itd.

Pamiętajmy, że osoba neurotypowa, która odczuwa silny lek w neurotypowa świecie zachowuje się, zdaniem otoczenia, nieracjonalnie – nie trafiają do niej żadne, nawet najbardziej racjonalne i oczywiste  argumenty. Osoba ze spektrum, która inaczej odbiera świat i dla której jest on często niezrozumiały i nieprzewidywalny tym bardziej nie będzie ich słuchać.

Jak pomóc naszym dzieciom, uczniom, podopiecznym w poradzeniu sobie z lękiem? Jak oni sami mogą pomóc sobie? Jak rozumieć sygnały, które nam dają poprzez to, jak się zachowują i co mówią? Jakie wybrać strategie wspomagania i jak je realizować? Jak sprawić, by neurotypowy świat był bardziej przyjazny, niż przerażający? Co zrobić, by pójście do przedszkola, szkoły, na uczelnie, czy do pracy było przyjemnością, a nie ponurym obowiązkiem?

O tym będziemy rozmawiać na tegorocznej konferencji. Na wszystkie te pytania odpowiedzą dwie znakomite prelegentki – Jessica Minahan i Julie Beadle-Brown. Jesteśmy przekonani, że dzięki zdobytym podczas konferencji informacjom i doświadczeniom będziemy wszyscy jeszcze lepiej i bardziej świadomie zmieniać świat dla osób z autyzmem – aby był źródłem radości i satysfakcji, a nie lęku.

Zapraszamy wszystkich serdecznie. Do zobaczenia 17-18 listopada w Warszawie!

Fundacja SYNAPSIS, ul. Ondraszka 3, 02-085 Warszawa, tel./fax: (+48 22) 825 87 42, e-mail: fundacja@synapsis.org.pl
KRS 0000045919, NIP 526-030-25-22, BNP Paribas Bank Polska SA 46 1600 1169 0003 0132 3566 4001